Blognote|Just another WordPress weblog

Paris Hilton, multimiljonaire en begenadigd erfgename van het Hilton-imperium, je weet wel, van de hotels, moet terug naar de gevangenis. Nadat ze enkele maanden geleden in Los Angeles was gearresteerd voor het in het donker rondrijden zonder koplampen in een blauwe Bentley, zonder rijbewijs, werd ze veroordeeld tot 45 dagen cel. Het was haar tweede ernstige verkeersovertreding nadat ze daarvoor al met een slok op de weg op was gegaan. Met goed gedrag was vervroegde vrijlating mogelijk in 23 dagen. Feit is dat ze drie dagen achter de tralies zou hebben gehuild met een medisch onverantwoorde toestand als gevolg (of oorzaak!), waarop de sheriff besloot haar gevangenisstraf om te zetten in huisarrest. Doel bereikt voor Paris zou je denken. Ik vraag me af in hoeverre de trias politica überhaupt nog bestaansrecht heeft als de rechterlijke macht wordt omzeild, maar dat terzijde. Mijn punt is echter anders.

 Meerdere burgerrechtenactivisten hebben verontwaardigd gereageerd op het besluit Paris uit te laten zieken buiten de bajes, namelijk thuis. Ene zwarte dominee vroeg zich af of een de dochter van een blanke mijnwerker ook huisarrest zou krijgen, of een zwarte rijke rapper eveneens zo coulant zou worden behandeld. Bijzonder is dat er vanuit wordt gegaan, wordt aangenomen, dat Paris NIET lijdt aan een of andere medische aandoening die therapie behoeft anders dan nog 20 dagen cel. Toegegeven, wellicht heeft ze de truc afgekekeken van Willem H., onlangs nog voor de rechter verschenen, beschuldigd van afpersing, maar de kans bestaat dat ze écht iets heeft waarvoor medische behandeling is geïndiceerd. Het is te kort door de bocht om maar te stellen dat er sprake is van voorkeursbehandeling.

Waar het natuurlijk om draait is de vraag over de rechtvaardigheid om te besluiten Paris niet meer in gevangenschap te houden. De rechtvaardigheid zou in die zin in het geding zijn, dat gelijken niet gelijk worden behandeld in het Amerikaanse rechtssysteem. Een rijke blonde vrouw met veel publiciteit wordt vrijgelaten, waar een ‘trailer trash’ hutje van dezelfde leeftijd waarschijnlijk een dergelijke behandeling zou kunnen vergeten. Als dat inderdaad zo is, is dat inderdaad onrechtvaardig. Gegeven natuurlijk dat Paris geen therapiebehoeftige lichamelijke of geestelijke stoornissen onder de leden heeft. Maar hoe rechtvaardig is het precies om de zaak dusdanig snel aanhangig te maken, en bovendien met zoveel publiciteit om zonder pardon Paris weer vast te zetten? Zou iedereen exact op deze wijze behandeld worden? Zou bij een ander ceteris paribus de beslissing van de sheriff de gevangenisstraf om te zetten in huisarrest worden herroepen? Zou de media zich even hard op een inhoudelijk vergelijkbare zaak storten wanneer het geen dame betrof met een extralarge zonnebril? Dat denk ik niet. Ook die rechtvaardigheid moet worden gerespecteerd. En dus heeft niet alleen het Californische rechtssysteem boter op zijn hoofd, maar ook de betreffende klagende dominee en niet te vergeten de media.